Posts by: Sarah Vermoolen

Het doel is een goed gevulde rugzak

IMG_8750

Links Mark Damman, portret Arie Lems, rechts Piet Oudega

‘We kijken bij het Arie Lemsfonds niet naar de partij-achtergrond, wel naar het goede doel. Projecten of mensen die verbindend zijn, geen onderscheid maken tussen rangen en standen, idealistisch zijn en natuurlijk Zaans.’ Dit zijn de criteria voor het Arie Lemsfonds. Piet Oudega, voorzitter van het fonds en oud-raadslid en oud-wethouder ten tijde van burgemeester Arie Lems, haalt eerst enkele herinneringen op aan de naamdrager van het fonds.

Lees meer…

Het doel is een goed gevulde rugzak

Choku Gym: één man maakt een verschil

‘Poelenburg’ maakt indruk over de hele wereld. We hebben het over een kleine sportschool met een werelds verhaal. Bij Choku Gym in Poelenburg in Zaandam worden al tientallen jaren karateka’s getraind die nationaal, op Europees en wereldniveau belangrijke titels behalen. De prijzenkast bevat inmiddels vele duizenden bekers. Iwan is de trainer die hier elke avond als vrijwilliger kinderen, jongeren en volwassenen traint. Karateka’s en boksers van wel 160 nationaliteiten hebben bij hem les gehad.

Iwan wil zelf graag niet graag op de voorgrond treden, daarom brengen we via deze video een ode aan de trainer die al tientallen jaren een verschil maakt in het leven van de bewoners in Poelenburg. Hoogwaardigheidsbekleders komen hier graag kijken en zijn altijd zwaar onder de indruk van de invloed en prestaties van deze kleine sportschool met een enorm bereik.  Het gaat verder dan de sport, want Iwan ruimt wekelijks met bewoners het zwerfafval op, verzorgt een buurtbarbecue voor honderden mensen, en begeleidt ouders bij de opvoeding waarbij zijn doel is dat zij de kennis ook weer verder delen. Zo maakt één man een heel groot verschil.

Choku Gym: één man maakt een verschil

Waar zijn de Eritreeërs in Zaanstad?

Bij De Sluis, de vrijwilligerslocatie aan de Jufferstraat 6 in Zaandam, komen tot op heden nauwelijks Eritreeërs. Sarah Angenent en Truus Vegter willen daar graag verandering in brengen. Wil jij iets ondernemen voor deze groep? Bekijk dan de video en kom langs.

We schreven eerder over Sarah en Truus, zie ons verhaal

 

De kracht van speelotheek ’t Spelikaantje

In heel Zaanstad is nog slechts één speelotheek: ’t Spelikaantje. Wat is het geheim van deze door vrijwilligers gerunde speelgoeduitleen in Krommenie die al meer dan twintig jaar bestaat? ‘Iedereen doet waar hij goed in is, geen opgelegde taken.’

IMG_6529

Vlnr: vrijwilligers Nicole van Lunteren, Francisca Kroon, Sandra Reek en Hilde Burger van ’t Spelikaantje.

Bij de Krommeniese Nicole van Lunteren thuis weten ze het maar al te goed: het is speelotheek-week en dat betekent voor het gezin Van Lunteren dat ze haar maar weinig zien. De jaarlijkse speelgoedbeurs, waarvan de opbrengst voor een belangrijk deel naar speelotheek ’t Spelikaantje gaat, staat voor de deur. Samen met Sandra Reek, Hilde Burger en andere vrijwilligers is Nicole deze week elke avond in buurtcentrum De Pelikaan te vinden. Daar is het team druk bezig met de speelgoedinbreng, het nalopen en het prijzen.

Van A tot Z
“Organiseren, dat is wat ik zoek in vrijwilligerswerk,” vertelt Nicole, die zich nu zo’n twee jaar voor ’t Spelikaantje inzet. “Behalve de speelgoedbeurs hebben we ieder jaar ook een kledingbeurs en die organiseer ik van A tot Z. Daar hou ik van, ook om dan te zien dat het werkt. Dat het inderdaad lukt om nieuwe mensen te werven op en dankzij de beurzen.”
Minstens zoveel plezier heeft Nicole in het verzorgen van de pr en marketing. Met haar grafische achtergrond verzorgt ze de folder van de speelgoeduitleen, de online nieuwsbrief en de Facebookpagina. “Ik kan precies zien wat abonnees op de nieuwsbrief hebben gelezen, hoeveel mensen ik bereik met berichten op Facebook, wat werkt en wat niet. De vrijheid die ik daarin heb en het feit dat wat ik doe wordt gewaardeerd en gerespecteerd, geven een fijn gevoel.”

We zijn met onze tijd meegegaan. Dat is echt belangrijk.

Kracht van het team
Volgens Hilde Burger is het de kracht van het team vrijwilligers waarvan zij zelf al tien jaar deel vanuit maakt. “We zijn met een groep van zo’n zeventien vaste vrijwilligers, onder wie ook een oudgediende van in de tachtig. Iedereen doet naar eigen kunde en inzicht waar hij goed in is en geen opgelegde taken.”
“Ik spring wel eens bij in de uitleen,” vertelt Nicole. “Maar ik kies er bewust voor om juist op een andere manier een bijdrage te leveren, vaak thuis vanachter de computer.”
De speelotheek aan de Kervelstraat is nog de enige overgebleven speelgoeduitleen in heel Zaanstad. “We zijn met onze tijd mee gegaan,” verklaart Hilde. “Dat is echt belangrijk.”

IMG_6535

Een week lang zijn vrijwilligers elke avond druk bezig met de voorbereidingen van de jaarlijkse speelgoedbeurs.

Inzet
“Veel andere speelotheken elders draaien nog dankzij de inzet van vrijwilligers die vaak al op leeftijd zijn. Vaak zie je dan dat ze de aansluiting gaan missen met de doelgroep,” vult Nicole aan. Die doelgroep, ouders die duurzaamheid belangrijk vinden en daarom bewust minder nieuw speelgoed kopen, maar ook grootouders en minima, is veel online. Hilde: “Dus hebben we een Facebookpagina en vind je alle artikelen die we uitlenen op onze site.”
Maar dat zoveel vrijwilligerswerk juist door gepensioneerden wordt gedaan, is niet voor niets. Waar halen Sandra, Nicole en Hilde, vrijwilligers met relatief jonge gezinnen, de tijd vandaan om elke week weer voor ’t Spelikaantje bezig te zijn?

Doeners
“We zijn stuk voor stuk doeners,” zegt Nicole. “Allemaal kunnen we algauw een uurtje vrijmaken om wat werk te verzetten. En je staat er nooit alleen voor. Als ik niet weet wat ik nog meer in de nieuwsbrief moet zetten, stuur ik onder het koken gemakkelijk even een bericht naar de groepsapp, en dan is er altijd wel iemand die reageert.”
“Iedereen vult elkaar aan. We hebben vrijwilligers die er elke week zijn, en mensen die alleen de uitleen doen,” zegt Hilde. “En het aantal uren dat we ermee kwijt zijn wisselt. Met de beurzen zijn we een week lang elke avond bezig. Andere weken gaat het om een paar uur.”

Ik ben met speelgoed bezig, héérlijk!

kast

Van spelcomputer tot glijbaan en van tractor tot blokkendoos: bij ’t Spelikaantje vind je bijna elk mogelijk speelgoed.

Plezier
Waar Nicole het plezier haalt uit de organisatie van beurzen en de pr, speelt voor Sandra Reek en Hilde ook absoluut het plezier van speelgoed mee. “Iedere keer wordt weer het kind in mij geprikkeld,” vertelt Sandra lachend. “Ik ben met speelgoed bezig, héérlijk! Dat doet iets met me, ik mag steeds weer even kind zijn. Hilde herkent dat. “Van sommige dingen kan ik echt in verrukking zijn.”
Dat het uitzoeken en bestellen van nieuw speelgoed – het team neemt slechts bij uitzondering tweedehands speelgoed in – soms wel een heel dagdeel in beslag neemt, ervaren ze dan ook niet als een straf. “Het is ook gewoon erg gezellig om dat samen te doen,” zegt Hilde.

Groeiende
Zo’n 75 betalende leden heeft ’t Spelikaantje en dat aantal is volgens haar groeiende. Voor twintig euro per jaar mogen leden zonder verdere kosten speelgoed lenen, waaronder ook spelcomputers, groot buitenspeelgoed en bijzonder speelgoed dat niet meer in de winkel te verkrijgen is, zoals het ridderkasteel van Geotrax. Sandra: “De minima vormen de belangrijkste doelgroep. Vooral voor die ouders vinden we het belangrijk om het lidmaatschapsgeld laag te houden. Ook dat is onze kracht: we zijn en blijven toegankelijk voor iedereen.”

Wil je meer weten over spelotheek ’t Spelikaantje? Kijk dan op www.spelikaantje.nl.

De kracht van speelotheek ’t Spelikaantje

Eenzaam maar bepaald niet zielig

IMG_8490Mevrouw is op zoek naar gezelligheid en een beetje hulp van iemand die Engels spreekt. ‘Wanda is de enige persoon met wie ik contact heb. Ze houdt van praten, en er is altijd wel iets te vertellen. We hebben veel belangstelling voor elkaar. Daar kijk ik iedere week naar uit.’ Voor Jenny Rensink (83 jaar) uit Koog aan de Zaan is thuishulp Wanda Kruidenberg de enige persoon met wie ze kan praten. Jenny is een bijzondere vrouw met prachtige verhalen. Ze wil ze graag delen en gezellig koffie drinken of winkelen met iemand die Engels of Portugees spreekt. Jenny is geboren in Portugal en heeft lang in Zuid-Afrika gewoond. 

Lees meer…

Op ooghoogte van rolstoelrijder Annemieke

IMG_8469 2Au. Toen Annemieke Goudsmit op de video liet zien dat de drempel van een lunchroom te hoog was, kwam een medewerker naar buiten om te vertellen dat ze niet gefilmd wilde worden. Annemieke vertelde haar vriendelijk dat het jammer was dat de drempel te hoog was om zelfstandig zonder hulp naar binnen te komen. De dame zei dat ze haar graag achteruit naar binnen wilde rijden. Dat was vriendelijk aangeboden, maar Annemieke legde haar uit dat het zo fijn zou zijn als de ingang toegankelijk was, zodat ze mensen niet om hulp hoefde te vragen. De medewerker reageerde geïrriteerd: ‘Als u niet geholpen wilt worden, dan kunnen wij er verder ook niets aan doen.’ Au.

Lees meer…

Huiskamerkunst bindt buren (en zo organiseer je dat)

Een evenement van optredens en exposities achter de voordeuren van huizen in je wijk maakt het nog prettiger samenleven met elkaar. In de Zaandamse buurten Poelenburg en het Zaaneiland weten ze dat. Hoe til je nou zo’n manifestatie van de grond? Buurtbewoners Michelle Drion en Cristine van der Heijden geven tips. ‘Als ik nu door de wijk fiets, groet ik iedereen.’

22255087_1943054559240524_3582718303211613495_o

Samen genieten van kunst en cultuur schept een band, dat is het idee.

‘De eerste keer dat ik KunstEiland bezocht, was het gluren bij de buren,’ bekent Cristine van der Heijden, woonachtig op het Zaaneiland en inmiddels voorzitter van het KunstEiland. ‘Wat heeft de buurman met dat ene muurtje gedaan? Hoe hebben anderen hun huis ingericht? Nieuwsgierig en om ideetjes op te doen ging ik er naartoed. En om mensen te spreken.

Deuren open
Onlangs was alweer de zesde editie van het KunstEiland, het tweejaarlijkse evenement waarbij gedurende twee dagen de deuren van bijna twintig woningen op het Zaaneiland opengaan om er met elkaar van kunst en cultuur te genieten. Bewoners halen een kunstenaar in huis, die daarmee weer de gelegenheid heeft werk te exposeren. Inmiddels hebben ook andere Zaandammers en kunstliefhebbers uit de nabije omgeving de weg naar de huiskamers gevonden.

Wat goed werkte, is dat we het van onderaf organiseerde.

Meer contact
‘De wijk bestond een jaar of zes toen er behoefte kwam om als buurtbewoners meer contact met elkaar te hebben,’ vertelt Cristine, sinds een paar jaar voorzitter van het KunstEiland. ‘Voorheen kruiste je elkaar op de fietsbrug naar de stad zonder dat je elkaar kende. Het uitgangspunt was om daar verandering in te brengen.’
En dat is volgens haar gelukt. ‘Als ik nu op de fiets boodschappen doe, groet ik mensen. Ik weet wie ze zijn en waar ze wonen. Dat maakt me een stuk blijer.’

poelenburg

Een creatieve kinderactiviteit tijdens de kunstroute in Poelenburg.

Tachtig nationaliteiten
Om diezelfde reden bedacht Michelle Drion de Kunstroute Poelenburg die onlangs voor het eerst plaatshad. Ze hoopt dat het initiatief – als het aan haar en de deelnemers ligt wordt het een jaarlijks terugkerend evenement – leidt tot meer contact tussen de zeker tachtig nationaliteiten onderling.
‘Bezoekers en deelnemers, iedereen was superenthousiast,’ vertelt Michelle. ‘Wat goed werkte, is dat we het met vijf buurtbewoners van onderaf hebben georganiseerd. Bijna niemand van ons had ervaring met het organiseren van iets dergelijks. We stelden elkaar de vraag: wie ken jij in de buurt die iets met kunst doet? En wie ken jij die zijn huis open wil stellen?’

Er was ruimte voor ieders ideeën.

22339334_1943209425891704_6241023585786613153_o

Doen: Mail deelnemende buurtbewoners tips voor het openstellen van hun woning.

Voor de buurt, door de buurt
‘Het was voor de buurt en door de buurt. Op de dag zelf, en in het voortraject. Wij hadden zoiets nog nooit georganiseerd en de kunstenaars hadden nog nauwelijks geëxposeerd. Op de maandelijkse ontmoetingsavond in buurtcentrum De Poelenburcht was ruimte voor ieders ideeën. Door met iedereen na te denken over wat we neer wilden zetten, hadden we een mooie aanleiding om elkaar te leren kennen.’

Stel, ik wil ook zo’n kunstroute in mijn buurt opzetten. Hoe pak ik dat aan?
Cristine: ‘Belangrijk is dat je het organiseert met mensen met wie je het goed kunt vinden. Het hoeven geen vrienden te zijn, maar je moet wel goed met elkaar kunnen samenwerken. Zorg voor een goede mix van mensen die geduldig kunnen zijn en mensen die kunnen doorpakken. Bovendien, het is allemaal vrijwilligerswerk. Veel mensen werken. Belangrijk is dat je het leuk houdt. Mopper niet op elkaar, help elkaar. En wees blij en dankbaar met de hulp die je krijgt.’

Hoe kom je aan kunstenaars, buurtbewoners die hun huizen beschikbaar willen stellen en al die andere mensen die je nodig hebt om dit mogelijk te maken?
M: ‘Benader de wijkmanager, die heeft een groot netwerk in de wijk. En begin gewoon heel simpel in je eigen blok of hofje. Vraag wie iets kan. Wie zingt, wie schildert. En vraag buren daar ook over na te denken. Vervolgens is het goed om een kleine werkgroep te maken van vijf tot zes mensen. Een mix is inderdaad handig. Wij hadden bijvoorbeeld iemand met contacten in de kunst en iemand die al sinds de beginjaren in de wijk woont. Het bracht ons met veel verschillende mensen in contact.’

Er moeten vast ook kosten worden gemaakt. Hoe kom je aan geld voor zo’n evenement?
C: ‘Bij de gemeente kun je een kleine subsidie aanvragen en er zijn in de Zaanstreek verschillende fondsen die voor kleine bedragen willen meedoen. Belangrijk is dat je ze vermeldt in je drukwerk en op de site. Zorg ervoor dat ze zichtbaar zijn.’
M: ‘Veel wijkteams hebben een klein budget voor buurtinitiatieven. Wij hebben ook de supermarkten benaderd. Zo heeft de Vomar fris en hapjes gesponsord.’
C: ‘Tijdens de kunstroute kunnen werken worden verkocht. Tien procent daarvan gaat naar onze stichting, zodat we een startkapitaaltje hebben voor de volgende editie.’

22254992_1943209189225061_3208783569438122648_o

Een deel van de opbrengst van verkochte werken vormt een klein startkapitaal voor de volgende editie van KunstEiland.

Wat is een goede tip voor bewoners die kunstenaars en publiek in hun huizen ontvangen?
C: ‘Het is goed om te weten dat je als organisatie geen verzekering kunt afsluiten. Dat is de verantwoordelijkheid van bewoners zelf. Wat je wel kunt doen is ze een lijst met praktische tips mailen, zoals: haal kleine spulletjes tijdelijk weg.’
M: ‘Kijk ook welke ontmoetinsgpunten je al in de buurt hebt die je ook onderdeel van de route kunt maken, zoals bij ons de kinderboerderij, de moskee en de buurttuin.’

En wat moet je vooral niet vergeten?
C: ‘Begin op tijd met het organiseren. Wij beginnen zeker een jaar van tevoren.’
M: ‘Stel vooral een eerste keer niet te hoge doelen. Tien huizen en andere plekken in de wijk vonden wij al heel mooi. En: zorg dat je lol houdt met elkaar en blijf geloven in wat je doet!’

Over de Kunstroute Poelenburg schreven we eerder Poelenburgers openen hun huis voor kunst én elkaar.

Huiskamerkunst bindt buren (en zo organiseer je dat)

Luppo tuiniert op grote hoogte

Zorgcentrum Pennemes in Zaandam heeft een wel heel bijzondere tuin. Namelijk bovenop het dak! Bewoners, buurt, vrijwilligers en medewerkers komen er samen.

Luppo tuiniert op grote hoogte
2 of 27
123456