Wegwerppoëzie

Wegwerppoëzie

WEGWERPPOËZIE

Schuilt er poëzie in plastic?
Is het een potentieel gedicht dat daar ligt?
Wat daar zwerft…
Wat de volgende generatie erft?

De wegwerptoekomst;
De mensheid op z’n stomst.

Of gooi je mijn woorden
Even achteloos weg als jouw plastic?
En is dat een kwestie van beschaving
Of een belachelijke tic?

Maakt het wel uit als ik nog iets roep
Tegen al die troep?
Een zinloze woordenbrij in een plastic soep.

Schuilt er poëzie in plastic?
Liggen de woorden op straat
Voor het oprapen?
Of zijn wij gewoon makke schapen
Die zo onze eigen slachtbank creëren
Door op de toekomst in te teren.
En vormt de brandstapel straks
– Omdat wij afzien van
Gezond verstand of ecotaks –
Een plastic hoop die stinkt
Zodat je al stikt voordat je verbrandt

En terwijl je uit jouw plastic wegwerpflesje drinkt
Zonder het vuur te doven
Of mij op mijn woord te geloven,
Dicht je achteloos:
‘Ach, er is toch niets aan de hand?’

Jacob Spaander